Japoński najazd na Chiny, który rozpoczął się od starcia oddziałów chińskich i japońskich na moście Marco Polo niedaleko Pekinu, uważa się za początek II wojny światowej w Azji. Pierwsza potyczka miała miejsce 7 lipca 1937 roku, a w ciągu następnych trzech tygodni napięcie między Chinami a Japonią rosło, doprowadzając do kilku starć zbrojnych. 28 lipca wybuchła regularna bitwa o kontrolę nad Pekinem. Japończycy szybko zmusili Chińczyków do wycofania się spod Pekinu i 7 sierpnia 1937 roku oddziały japońskie weszły do starej stolicy chińskich cesarzy. Wojna objęła wkrótce południe kraju. Po porażce sił chińskich pod Pekinem, Cziang Kai-szek zdecydował się stawić Japończykom czoło niedaleko Szanghaju. W tym największym mieście i porcie chińskim mieszkało także najwięcej Europejczyków i Amerykanów. 23 sierpnia potężna armia japońska dotarła na pozycje na północny wschód od miasta. Rozpoczęta się trzymiesięczna bitwa, w trakcie której Szanghaj został zrujnowany. W wyniku bitwy Chińczycy doznali dotkliwych strat, tracąc wiele ze swych najlepszych oddziałów. Japończycy wyparli oddziały chińskie z okolic miasta w październiku 1937 roku.