W latach 1928-29 Cziang Kai-szek, przywódca Koumintangu, najsilniejszej chińskiej partii politycznej w tym okresie, przekonał lokalnych władyków, by uznali go za przywódcę całych Chin. Jedyna opozycja dla tego rządu pochodziła ze strony Komunistycznej Partii Chin. Dla Japończyków był to początek katastrofy. Chiny przewyższały Japonię pod względem liczby mieszkańców co najmniej dziesięciokrotnie, ale zacofanie chińskiej gospodarki i systemu politycznego pozwoliło Japonii na zdobycie pozycji mocarstwa dominującego we wschodniej Azji. Japonia dołączyła do mocarstw zachodnich, biorąc udział w narzucaniu Chińczykom traktatów, które dawały tym państwom specjalne przywileje na terenie Chin. Cziang Kai-szek jednakże zdecydował się rozpocząć proces modernizacji Chin i zerwać niekorzystne traktaty. Do roku 1930 zdobył autorytet, który mógłby pozwolić mu przeprowadzić reformy. Następnych 9 lat jednak charakteryzowało się gwałtownym wzrostem napięcia między Japonią i Chinami, aż w końcu doszło do otwartej wojny.